Daha yakından tanıyın
Merhaba, ben Sansa.Resmî kayıtlara göre 4 yaşındayım. Veteriner hekimler ise bana bakıp "Bu kız en fazla 2 yaşındadır." diyor. Kısacası yaşım biraz gizemli. Kadınların yaşını sormamak gerektiğini düşünüyorum, o yüzden bu konuyu burada kapatalım.
Ben Mart 2026'da Sarıyer Ayazağa'dan bakımevine geldim. Geldiğimde kısır değildim, bu konu da burada çözüldü. Şu anda yaklaşık 13 kiloyum. Yani ne "Kucağa alayım." deyince bel fıtığı yaratacak kadar büyüğüm ne de yanlışlıkla battaniyenin altında unutulacak kadar küçüğüm. Tam kararında bir köpeğim.
Diğer köpeklerle gayet iyi anlaşıyorum. İnsanları da seviyorum. Drama sevmiyorum. Kavgaya karışmıyorum. Birileri havlayıp ortalığı karıştırırken genelde "Bu gerçekten gerekli miydi?" diye uzaktan bakıyorum.
Bir itirafta bulunayım: Kameralarla aram çok iyi değil. Fotoğraf çekileceği zaman bir anda kulaklarım, bakışlarım ve yüz ifadem birbirinden bağımsız hareket etmeye başlıyor. Ama gerçek hayatta çok daha güzelim. Bu konuda bana güvenmeniz gerekecek.
Hayattaki büyük tutkularım ise yalama matları ve yalanabilir ödüller. Beni mutlu etmek istiyorsanız içine biraz yoğurt, biraz ödül maması sürün, ben zaten hayatın anlamını yeniden keşfederim.
Yürüyüşlerden sonra çimlere uzanmayı çok severim. Henüz kemirmeliklerin dünyanın en harika icatlarından biri olduğunu bilmiyorum ama eminim ki biri bana rahat bir yatak, bir kemik ve "Burası senin evin." dediğinde onu da kısa sürede çözeceğim.
Ben aslında oldukça basit bir köpeğim. Net beklentileri olan, sakin, sevgi dolu bir ev istiyorum. Çok havlamam, inatlaşmam, agresyonum yok. Başka köpeklerle yaşayabilirim. Çocuklarla yaşayabilirim. İnsanlarla vakit geçirmekten de hoşlanırım.
Bir de dilimde küçük mor lekeler var. Bunun ne anlama geldiğini ben de bilmiyorum ama insanların "Ayy, ne tatlı!" demesine neden oluyor. Bu özelliğimi stratejik olarak kullanıyorum. Size de dilimi bol bol göstereceğim.
Şimdi dürüst olalım. Bakımevinde yapılabilecek her şeyi yaptım. Sosyalleştim, yürüyüş yaptım, merdiven indim çıktım, farklı zeminlere bastım, insanlar otururken yanlarında uslu durdum ve ne kadar hoşlanmasam da fotoğraf çekilmeye çalıştım. Bundan sonraki kariyer hedefim çok net:Bir eve gidip çimlerde yuvarlanmak, yalama matımı bitirmek ve bana ait bir koltuk bulmak.
Ben Sansa. Bence artık eve gitme sıram geldi.