Daha yakından tanıyın
Merhaba, ben Oniks. 7 yaşını biraz geçtim. Ne kadar geçtiğini tam bilmiyorum, saymayı bıraktım. Dişlerimin sivriliği biraz azaldı, yüzüme beyazlar düştü. Patilerimde de beyaz eldivenlerim var. Lakin onlar doğuştan. Kısa boyluyum, kulaklarım dimdik, bakışlarım hafif yargılayıcı. Hayat tecrübesi denen şey biraz da böyle bir şey.
Eskiden Sarıyer'de yaşıyordum. Sokaklarda sanırım. Bir mahallem vardı, bildiğim insanlar vardı. Kimden mama isteyeceğimi, kimden uzak duracağımı, nerede gölgelenip nerede güneşleneceğimi bilirdim. Kendi çapımda bir düzen kurmuştum. Bazen ortalarda, bazen gölgelerde yaşayıp gidiyordum. Sonra bir gün kendimi Gümüşdere Bakımevi'nde buldum. Şimdi yaşlısı genci bir grup köpekle aynı kafesi paylaşıyorum. İtirazım var mı? Elbette var. Ama kime edeceğim?
Burada beni tanımaya başladılar. Tasma mı takılacak? Takın bakalım. Yürüyüş mü yapılacak? Hadi gidelim. Havaya ödül maması mı atılacak? At da gör bakalım bu yaşlı dediğin köpek nasıl yakalıyor!
Hani yaşlı köpeğe yeni numaralar öğretilmez derler ya? Kim çıkardıysa o lafı, gelsin bir görüşelim.
Bir de isim meselesi vardı. Kimse bir isim bulamamış. Sonra biri demiş ki, "Siyah, değerli bir taş var. Oniks."Hah! Demişim. İşte bu. Sonunda beni anlayan biri çıktı. Değerli taşım ben, ne sandınız?
Amaaaa, benim de bazı sınırlarım var.Birincisi, öyle fazla yüz göz olmaktan hoşlanmam. Sevebilirsin tabii ama mıncırmak nedir evladım? Ben bu yaşa kadar sokaklarda geldim, biraz saygı rica ediyorum.
İkincisi, tüylerim biraz birbirine girmiş olabilir. Alt katmanımı henüz atamamış da olabilirim. Ne olmuş? Bizim mahallede pet kuaförü mü vardı? Kimse elinde tarakla peşimden koşmuyordu. Şimdi de öyle cort cort taranmak istemiyorum. Alışır mıyım? Elbette alışabilirim. Ama yavaş yavaş, benim hızımda. Önce bir tanışalım, güvenelim birbirimize.
Üçüncüsü, öyle hemen güvenmemi bekleme. İyi bir insana benziyorsun, hakkını yemeyeyim. Ama ben neler gördüm geçirdim bu hayatta. Biraz mesafeli duruyorsam kişisel algılama. Ben herkese aynı gözle bakıyorum. Zaten gözlerimin yapısı biraz yargılayıcı.
Şimdi gelelim asıl meseleye. Duydum ki yaşlı köpeklere pek talep yokmuş. Ne üzücü. İnsanlar yavru köpek istiyormuş. Genç olsun, güzel olsun, uzun yıllar birlikte yaşasınlar istiyorlarmış. Ben de güzelim. Hem de değerli taş kadar. Üstelik yıllardır köpek olma konusunda deneyimliyim. Yeni başlayanlardan değilim.
Bazen eski mahallemi düşünüyorum. Acaba beni özleyen var mıdır? Benim için "Nereye kayboldu bu kısa bacaklı?" diyen olmuş mudur? Acaba bana ne isimle sesleniyorlardı? Belki buradan görürler mi beni? Bilmiyorum. Ama artık başka bir şey düşünmek istiyorum. Yeni evimi.
Öyle büyük beklentilerim yok. Bir köşem olsun. Beni seven ama sınırlarıma da saygı duyan bir insanım olsun. Birlikte yürüyüşe çıkalım. Arada havaya ödül maması atsın, ben de yakalayayım. Çok eğleniyorum çünkü. Bir de arada tuzsuz, yağsız tavuk suyu hazırlayıp mamama dökerse... Ah! İşte o zaman hayatın bütün zorluklarını unutabilirim.
Apartman dairesi mi? Olur. Güvenli, ihtiyaçlarımın karşılandığı bahçeli bir ev mi? O da olur. Ben yıllarca sokakta yaşadım, yeni bir düzene alışmayı da öğrenirim. Yeter ki biraz zaman verin.
Bakın, bu yaşıma kadar geldim. Bir sürü insan tanıdım. Bir sürü sokaktan geçtim. Bir sürü mevsim gördüm. Şimdi de bir bakımevi kafesinde, başka köpeklerin arasında, hayatımın geri kalanını bekliyorum. Bunca insanın arasında beni de sevecek biri vardır herhalde.
Beni mıncıklamadan sevecek, tüylerimi çekiştirmeden bakımımı yapacak, kulaklarımın arasındaki o hafif yargılayıcı bakışın arkasında koca bir hayat olduğunu anlayacak biri. Ben hala meraklıyım. Hala yürümek istiyorum. Hala havada mama yakalayabiliyorum.Ve hala bir insanın hayatına girip onu mutlu edebilirim.
Hadi, beni şu bakımevinden çıkarın artık.
Sevgiler, Oniks 🖤
Not: İlk buluşmada sarılmak yok. Önce bir yürüyelim, birbirimizi tartalım. Sonra bakarız.

















