Daha yakından tanıyın
Merhaba. Ben Latika. Yaklaşık 4–5 yaşındayım. Küçük ırkım, sarı uzun tüylerim var ve evet… bir zamanlar bir evde yaşadığım çok belli. Şişli’de bulunup Kısırkaya Bakımevi’ne gönderildim. Kimse aramadı, kimse sormadı. Konuyu uzatmıyorum, olgun bir köpeğim.
Ben doğası gereği kendi halimdeyken mutlu olan biriyim. Kendi tercihlerini yapabilen, alanı olan, saygı gören bir köpek olmayı seviyorum. Üzerime gelinmesini, sıkıştırılmayı, “hadi hadi”lerle yönlendirilmeyi sevmiyorum. Bu bir tavır değil, bir yaşam felsefesi.
Kaynak koruma? Yok.
Temas hassasiyeti? Yok.
Sevilmek? Olur.
Ama tasma takacağız diye peşimden kovalanırsanız… işte orada aramız açılır. Çağırırsanız gelirim. Zorlarsanız kaçarım. Basit.
Küçük ırk ve ev hayatına alışmış biri olarak bakımevi koşulları bana pek uygun değil. Gürültü, kalabalık, telaş… Ben daha çok sessiz sabahlar, aynı rutinler, tanıdık sesler köpeğiyim. Huzurdan yanayım.
İdeal evim mi? Çok gürültülü olmayan, temposu düşük bir ev. Çocuksuz olması tercihimdir. Diğer köpeklerle sorunum yok, gayet uyumluyum.
Ben alan tanındığında kendiliğinden gelen, sevdikçe sevdirmeyen değil; zamanla bağ kuran bir köpeğim. Sabırla, saygıyla.
Koltukta yer varsa, sessizlik seviliyorsa, “Latika'nın üstüne gitmeyin” cümlesi anlaşılabiliyorsa…Tanışabiliriz.