Daha yakından tanıyın
Ben Bitter. 3,5 yaşındayım, 18 kiloyum.
Hikayem Maltepe sokaklarında başladı. Mart 2025'te bulundum, bakımevine geldim. Sonra bekledim. Biraz daha bekledim. Sonra epey bir bekledim.Temmuz 2026'da SemtPati ekibi duruma şöyle bir baktı:"Bitter, sen kendini buradan sahiplendiremiyorsun."Ben de açıkçası aynı sonuca varmıştım."Haydi gel, seni önce kliniğe alalım, bakımını yaptıralım. Sonra geçici yuvana geç, yuva arayışına şehirde devam edelim." Böylece yaklaşık bir buçuk yıllık bakımevi kariyerimi noktaladım. Şimdi geçici yuvamdayım. Buradan da ömürlük aile bulma çalışmalarımı şehir merkezli sürdürüyorum. Strateji değişti. Hedef aynı.
Ben insanlarla çok iyi anlaşan, diğer köpeklerle sosyal, kavga ve gereksiz drama konusunda son derece isteksiz bir köpeğim. Hatta karakterlerimiz uyuşursa başka bir köpekle aynı evi paylaşmaya da oldukça hevesliyim. Birlikte yürüyüşe çıkabileceğim, oyun oynayabileceğim, hayatı paylaşabileceğim bir köpek arkadaşım olması beni çok mutlu eder.
Atletik ve fitim; yürümeyi, keşfetmeyi, özellikle de burnumu kullanmayı seviyorum. Yer yer benden büyük erkek köpekler fazla yakınıma sokulduğunda tedirgin olabiliyorum. Herkesin biraz kişisel alana ihtiyacı var, benim de.
Tazı melezi olmanın bazı mesleki yükümlülükleri var. Siz kaldırımda yürürsünüz, ben aynı kaldırımda son 45 dakikada kimlerin geçtiğine dair kapsamlı bir saha araştırması yaparım.
Enerjim yüksek, insan sevgim de öyle. Birlikte bir şeyler yapmayı, hareket etmeyi, insanlarımla vakit geçirmeyi çok seviyorum. Evde de onlara yakın olmak hoşuma gidiyor.Yalnız kalmak konusunda ise henüz pek başarılı olduğum söylenemez. Bir buçuk yıl bakımevinde yaşadıktan sonra, bir evin ve insanların hayatımda kalıcı olduğuna alışmak için biraz zamana ihtiyacım var. Yalnız kaldığımda kaygılanabiliyorum. Normalde tuvaletimi dışarıda yapıyorum ama bazen bu kaygı nedeniyle evde küçük kazalar yaşayabiliyorum.
Stresli olduğum zamanlarda iyi kemirmelikler bana çok yardımcı oluyor. Bir de yaşadığım alanın benim ihtiyaçlarıma göre düzenlenmesi önemli. Çünkü kaygılandığımda bazen hiç de kemirilmemesi gereken şeyleri kemirmeye, hatta parçalamaya yönelebiliyorum. Bu da benim için tehlikeli olabiliyor. O yüzden ailemin yalnızca beni çok sevmesi değil, stresimi yönetmeme yardımcı olması ve ben öğrenirken çevremi güvenli tutması da gerekiyor.
Bu yüzden ilk zamanlarda beni uzun saatler yalnız bırakmayacak, düzenli ve bol egzersiz yapmamı sağlayacak, yalnız kalmayı da yavaş yavaş ve güvenle öğrenmeme yardımcı olacak bir aileye ihtiyacım var. Birlikte yaşayacağım uyumlu bir köpek arkadaşım olması harika olabilir ama insanların desteğine ve sabrına yine de ihtiyacım olacak.
Benimle hayatı dolu dolu yaşamaktan keyif alacak insanlarla tanışmak istiyorum. Uzun yürüyüşlere çıkalım, yeni yerler keşfedelim, birlikte yorulalım, sonra eve dönüp güzelce dinlenelim. Ben bu programa varım.
Bir buçuk yıl bakımevinde yaşadıktan sonra hayattan beklentilerimi oldukça mütevazı bir seviyede tutuyorum: Bir ev. Düzenli, güzel yürüyüşler. Koklanacak bolca şey. Sevilecek birkaç insan. Belki bir köpek arkadaş. Biraz sabır. Ve mümkünse bu sefer kimsenin beni bir yere bırakmaması.
Şato istemiyorum. Kontluk unvanı istemiyorum. Günün her saati eğlence de beklemiyorum.Ben artık şehirdeyim. Artık beni bulmanız biraz daha kolay.
Yaklaşık bir buçuk yıl bekledim.Lütfen artık tanışalım.