Merhaba, ben Marigold. Arkadaşlarım bana Mari diyor.
Çatalca'dan geldim, yaklaşık 10 kiloyum, dişiyim, kısırım ve 18 Ocak 2025'ten beri bakımevinde yaşıyorum. Yaklaşık bir yaşındayım. Bu kadar genç yaşta hayat tecrübem biraz az olabilir ama karakter konusunda erken olgunlaştığımı düşünüyorum.
Öncelikle ismim hakkında konuşalım. Marigold, turuncu kadife çiçeğinin İngilizcesi. Çatalca'da İngilizceyi nereden öğrendiğim hala bir gizem. Ama kabul edelim, "Patti" olup patatesin kısaltması olmaktan daha havalı. Üstelik ben de tam adım gibi bir köpeğim: sıcak, neşeli ve insanın yüzüne bakınca istemsizce gülümseten cinsten.
Kucağa alınmaya itiraz etmem. Hatta memnun olurum. Tasmayla yürümeyi biliyorum, mahallede "Aa ne tatlı kızmış!" dedirten tempoda yürürüm. Diğer köpeklerle çok iyi anlaşırım. Kimseyle kavga etme, olay çıkarma, "Bu oyuncak benim!" diye kriz geçirme gibi hobilerim yok. Kaynak koruma sorunum yok, reaktivitem yok, agresyonum yok. Kısacası ben biraz "Ben uyum sağlamaya geldim." enerjisinde bir köpeğim.
İkinci köpekli bir evde yaşayabilirim. Çocuklarla yaşayabilirim. Daha önce bir evde yaşamadım ama bu gözünüzü korkutmasın. Sonuçta parke, halı ve fayans bana "Tuvaletimi buraya yapmalıyım." diye seslenmiyor. Doğru bir rutinle ev hayatına gayet rahat uyum sağlayabileceğimi düşünüyorum.
Benim hayalim çok büyük şeyler değil. Bir ailem olsun istiyorum. Sabah yürüyüşe çıkalım, mahallede yeni arkadaşlar edineyim. Eve dönünce biri o küçük suratıma bakıp, "Mari, güzel gözlü kızım benim." desin. Ben de dünyanın en önemli köpeğiymişim gibi hissedeyim.
Sonuçta ben, 18 Ocak 2025'ten beri bakımevinde sıramı bekleyen, kimseyle derdi olmayan, biraz çiçek, biraz güneş, biraz da kucak köpeği ruhlu bir kızım. Sonsuza kadar sürecek bir eve, bana "Güzel gözlü kızım" diyecek insanlarıma kavuşmayı bekliyorum.